De paradox van hoge werkdruk
Op het moment dat jullie dit lezen, is het februari. December – en eigenlijk ook januari – hebben jullie dan alweer overleefd. Terwijl ik dit schrijf, is het echter half december. Een gekkenhuis, zoals jullie weten. Dat het agendapunt met de deadline van deze column steeds dichterbij komt, is voor mij een goed moment om even stil te staan (voor zover dat lukt in december). Stil te staan bij deze hectische maand, me af te vragen of december eigenlijk wel zo anders is dan alle andere maanden en na te denken over de paradox van de hoge (eindejaars)werkdruk.
Vicieuze cirkel
De eerste vraag die bij mij opkomt: is de rust in februari eigenlijk wel weer teruggekeerd? In december worden alle niet noodzakelijke dossiers en administratieve werkzaamheden doorgeschoven naar januari, waardoor januari op zijn minst net zo druk is als december. In februari herhaalt dit proces zich tot het een vicieuze cirkel is geworden. Ik werk inmiddels bijna acht jaar in het notariaat en mijn collega’s en ik grappen door het jaar heen weleens dat het net december lijkt, maar dan zonder de o zo verdiende oliebollen aan het einde van de maand.
Het idee dat er ooit een moment komt waarop het eindelijk rustiger wordt, blijkt in de praktijk een illusie. Nooit komt dat moment waarop je de tijd hebt om die modellen aan te passen die je nu bij elk dossier handmatig bijwerkt, of om cliënten eraan te herinneren dat er nog iets moet gebeuren. Een korte adempauze ontstaat vaak pas tijdens je vakantie, en die welverdiende tijd besteed je liever aan jezelf dan aan het aanpassen van modellen.
Niet goed in rust
Nu ik min of meer gedwongen even stilsta en bij mijzelf te rade ga, kan ik – en kunnen volgens mij velen van jullie – eigenlijk niet zonder die vicieuze cirkel. En zo ontstaat een paradox. In december, wanneer vrienden en familie vol vreugde te kennen geven bijna kerstvakantie te hebben, verlang ik daar eigenlijk ook naar. Tegelijkertijd bedenk ik mij dat ik simpelweg niet zo goed ben in rust en dat ik het eigenlijk prachtig vind om een beroep te hebben waarbij ik het gevoel heb dat ik in een trein zit die maar af en toe stilstaat. Het vertrouwen van cliënten, de samenwerking met collega’s en de voldoening aan het einde van december, of eigenlijk aan het einde van elke maand, zorgen ervoor dat ik mijn werk met veel plezier doe!
'Het is prachtig om in een trein te zitten die maar af en toe stilstaat'