‘Botsen? Dat doen we eigenlijk nooit’

Een chique, imposante villa van omstreeks 1900 in het Amersfoortse Bergkwartier huisvest het middelgrote BolscherBrugDeijl (BBD) Notarissen. Guido is hier al ruim 27 jaar notaris; Martijn ruim 19 jaar. Beiden wonen vlakbij en gaan lopend naar hun werk. Het notarisbloed zit in de familie. ‘Twee hartstikke leuke ooms’ – notarissen Henk en Berend van der Brug – gingen hen voor. De broers van vaders kant hielden samen kantoor in Edam-Volendam.

‘Henk en Berend waren vrolijke levensgenieters vol joie de vivre’, vertelt Martijn. Tijdens zijn rechtenstudie ging Guido een avondje met oom Henk uit eten ‘in een leuke tent in Amsterdam.’ ‘Hij liet het breed hangen toen: een mooie avond.’ Overtuigd door zijn vermakelijke werkanekdotes sloeg Guido het notariële pad in. Martijn volgde een paar jaar later.

Lekker uit eten

Guido startte zijn loopbaan in 1991 bij Kooijman Lambert Notarissen, nu Kooijman Autar Notarissen. Daar werd hem zes jaar later een toekomst als partner aangeboden, maar de getogen Zeistenaar bleef liever niet in Rotterdam. In 1998 startte hij als kandidaat-notaris bij BBD Notarissen, waar hij vrijwel direct – op 33-jarige leeftijd – toetrad tot de maatschap. Vier roerige jaren volgden; de maatschap viel uiteen en een geplande fusie ketste af. In 2007 vroeg Guido zijn broer toe te treden. Vijf jaar later vertrok tijdens de vastgoedcrisis hun derde partner. ‘Sinds 2013 doen we het met z’n tweeën’, vertelt Guido. ‘En dat gaat hartstikke goed.’ ‘Is het al zó lang?’, fluistert Martijn met een knipoog.

Het besluit tot samenwerking was snel genomen, vertelt Martijn. ‘Wel gingen we eerst lekker eten bij San Giorgio, een Italiaans restaurant in Amersfoort. Om te overleggen: is dit wel handig? Want je hebt natuurlijk te maken met gezinsdynamiek. Guido is de oudste, ik ben de middelste. Je ziet vaak dat de oudste automatisch de leiding neemt. Dat soort ruis moet je bewust voorkomen, besloten we. Guido en ik respecteren elkaar om elkaars vakgebied.’ ‘Martijn is verantwoordelijk voor vastgoed en doet ook familierecht; ik leid de sectie familierecht en doe ook het ondernemingsrecht’, vult Guido aan.

Annus horribilis

De familiehistorie van de broers Van der Brug kent veel tragiek. Hun vader kwam in 2002 om het leven bij een auto-ongeluk. Datzelfde jaar overleed hun jongere zus – plus hun opa en een oom. ‘Ons annus horribilis’, noemt Guido het. ‘Echt bizar’, zegt Martijn hoofdschuddend. Guido was destijds al partner bij BBD Notarissen, Martijn werkte nog op de Zuidas. Hij herinnert zich hoe raar hij het vond dat je formeel maar drie dagen buitengewoon verlof kreeg. ‘Terwijl: je bent gewoon kapot. Je hebt weken, zo niet maanden nodig om er bovenop te komen. Gelukkig was mijn werkgever destijds coulant.’

Sinds 2013 zien de broers een mooie, gestage groei van hun kantoor. ‘Onze jongere broer Benjamin (52) werkt hier twee dagdelen per week. Martijn: ‘Hij is een waardevolle hulp voor de archivering en maakt soms smoothies voor ons allemaal.’ Hun moeder is trots op haar drie zoons.
Guido oogt wat terughoudender dan de extraverte Martijn, maar de broers vinden het lastig zelf verschillen aan te wijzen: ‘We zijn allebei sociaal. Botsen? Dat doen we eigenlijk nooit.’ ‘Sterker nog: het zou gezond zijn om dat vaker wél te doen’, vindt Martijn. ‘Want als broers begrijp je elkaar ook zonder woorden, maar je moet wel zorgen dat je elkaar scherp houdt.’ Van onderlinge competitie is geen sprake. ‘Buiten kantoor wel’ lachen ze. ‘Over wie er het beste kan skiën, voetballen of schaatsen. Van die broertjesdingen, die heb je in elk gezin.’ De broers staan niet dagelijks stil bij het bijzondere van hun familieverhaal, maar het bewustzijn is er absoluut. Martijn: ‘Je weet zó goed wat je aan elkaar hebt. We zullen elkaar nooit laten stikken. Dat vertrouwen, dat gevoel ervaar ik als iets fantastisch.’