‘Aan mijn zus durf ik dommere vragen te stellen’
Bloed kruipt waar het niet gaan kan. Het aantal notarissen in Nederland is weliswaar beperkt, maar in sommige families komen ze bovengemiddeld vaak voor. Een partner, broer, zus of ouder in hetzelfde vakgebied: heb je het dan aan de keukentafel altijd over werk? En vergelijk je jezelf dan steeds met de ander? Deze keer: de notariële tweelingzussen Leonie en Martine Keessen (37).
Ze zijn net terug van een rondreis door Canada. In vier weken trokken zussen Leonie en Martine van Vancouver naar de Rocky Mountains. Eerder maakten ze samen ook reizen door de Verenigde Staten. In februari zijn ze bij de Olympische Spelen in Milaan geweest. Bij wijze van uitzondering mocht de partner van Leonie ook mee, grapt Martine. 'Maar ieder jaar gaan we sowieso één keer met z’n tweeën op vakantie.'
Op vrijdag landde hun vliegtuig uit Canada, op maandagochtend zaten de kandidaat-notarissen weer achter hun bureau. Leonie op de praktijkgroep ondernemingsrecht bij Albers en van Tienen in Amsterdam, Martine op de afdeling familierecht van Kroes en Partners in het Zuid-Hollandse Ter Aar.
Toeval
In eerste instantie lag het niet voor de hand dat de tweelingzussen hetzelfde vak zouden kiezen. Op de middelbare school zaten ze niet bij elkaar in de klas, vertelt Leonie, die overigens elf minuten ouder is dan Martine. 'Die kop ik natuurlijk graag in', lacht ze. 'Ik heb vwo gedaan en ging daarna notarieel recht studeren aan de VU in Amsterdam. Martine deed havo en ging in Leiden HBO Rechten doen. Daardoor liepen onze levens een tijdlang niet gelijk.'
Het was dan ook puur toeval dat Martine in haar derde studiejaar stageliep bij een notariskantoor. 'Ik had meerdere kantoren aangeschreven en kwam toevallig terecht in het notariaat. Gelukkig maar, want ik vond het meteen heel interessant.' Omdat het crisistijd was en de banen niet voor het oprapen lagen, besloot Martine na het hbo verder te studeren: notarieel recht aan de VU. Haar aanwezigheid op dezelfde universiteit als haar identieke zus leidde regelmatig tot verwarring van hun medestudenten. Martine: 'Ik werd vaak begroet door mensen die ik nog nooit had gezien. Die zullen mijn zus wel kennen, dacht ik dan.' Leonie: 'Op de beroepsopleiding en bij cursussen gebeurt het ook vaak. Als ik mensen passeer, ben ik soms bang dat ze denken: ‘Die Martine is ook arrogant geworden, ze kijkt me niet eens aan!’ Misschien lost dit interview het mysterie op: we zijn dus met z’n tweeën!'
Honkvast
Inmiddels werken de zussen alweer veertien en vijftien jaar als kandidaat-notaris. Als ze in hun werk iets tegenkomen dat raakt aan het vakgebied van de ander, zoeken ze elkaar graag op. Martine: 'Mijn ondernemingsrechtcollega’s zitten op een andere vestiging, dus als ik iets wil weten, moet ik toch de telefoon pakken. Dan bel ik liever Leonie.' Leonie: 'Aan Martine durf ik toch iets dommere vragen te stellen dan aan kantoorgenoten.'
Of ze zelf ooit kantoorgenoten willen worden? Martine: 'Dat zouden onze collega’s wel leuk vinden. ‘Kan je zus niet hier komen werken?’, wordt ons allebei regelmatig gevraagd. Maar we zijn allebei behoorlijk honkvast, dus ik zie het niet gauw gebeuren. Bovendien brengen we samen zoveel tijd door, dat we het ook fijn vinden om allebei een eigen werkplek te hebben.' Samenwerken kúnnen ze overigens wel heel goed, vertelt Leonie. 'Op bijbaantjes solliciteerden we vaak als duo. Bij de Blokker waren we een geoliede machine!'
Tot voor kort woonden de zussen bij elkaar om de hoek, maar Leonie is net verhuisd. 'Ik woon nu een kwartier verderop. We lopen nu dus niet zo makkelijk meer bij elkaar binnen. Even wennen, want naast zussen zijn we vooral ook goede vriendinnen. Nu ik verder weg woon, blijft Martine vaak bij mij logeren. We zien elkaar ieder weekend en sporten ook iedere woensdagavond samen. Gelukkig hoeven we elkaar dus nooit lang te missen!'